Ready, set, goal!

Aankomende weken ga ik:

• Genieten van Chef’special in de Oosterpoort!
• Minimaal twee keer per week hardlopen.
• De ‘spannende’ wedstrijd van aankomende zaterdag winnen! (‘Spannend’ omdat het om de strijd van nummer één (wij) tegen nummer twee (Groningen) gaat, maar wij al zeven punten boven hen staan en sowieso dus een kampioenspositie hebben! > Driewerf hoera!)
• Gezond eten, want na een avondje pizzeria, gourmetten, uitgebreid paasdineren en ongeveer een kilo aan paaseitjes voelt het alsof ik nooit meer eten naar binnen zal kunnen werken.
• Zorgen dat ik goed overga naar V5!  Nog 25 toetsen te gaan, bij de gedachte aan het aantal word ik bijna misselijk, maar de gedachte aan de vrije dagen die erbij maken vermindert die misselijkheid een beetje.
• Naar de kapper! Het wordt tijd dat de schaar eens in mijn droge haar wordt gezet. 

Paasbrunch

Het was vandaag een perfecte paasochtend: uitgeslapen wakker worden om vervolgens vergezeld te worden door de zon en klassieke muziek. Klasgenootjes en andere bekenden hebben mij het de laatste tijd vaker horen zeggen: Klassieke muziek is alleen leuk als het paasochtend is en de zon schijnt. Voilà, het zojuist beschreven plaatje van vandaag – pure perfectie.

Normaal gesproken behoorde de paasbrunch tot mama’s taken, maar dit jaar was het tijd dat ik hem voor mijn rekening nam. Het resultaat? Vijf maal verse jus d’orange, een overload aan broodassortiment: croissantjes, afbakpistoletjes, suikerbrood, Engelse krentenkoek en paasstol met spijs, groene thee, eieren en beleg als rosbief en filet americain. Voor een beter beeld ook te zien op boventaande foto.

Vrolijk pasen!

weg, poef, paf

Nachtrust en een wakkere kop maakten een aantal weken geleden al plaats voor de heer Werk, mevrouw School en hun collega Stress. Na deze vier weken word het wat rustiger en word ik beloond (payday!), dacht ik zo, but things keep getting worse.
Tegenwoordig (lees: deze week) word ik elke morgen wakker met, like the Wombats say, koffers onder mijn ogen, terwijl mijn slaapritme deze week eindelijk weer in goede proporties leek te vallen. Mijn bruine wintersporthuidje is getransformeerd tot een bleek geheel – inclusief rode plekken en hoewel ik vanaf het begin van deze week begon aan een detox, omdat ik er voor de zomer nog wat kilo’s van af wil hebben, ben ik alleen maar aangekomen.

Niets is vervelender dan een goede afloop verwachten en slecht in het kwadraat krijgen: in vier weken op doordeweekse avonden bij elkaar 40 uur werken en nog geen 100 euro op je rekening terugzien (terwijl er zeker veertig euro meer op had moeten staan), toetsen die goed gaan en vervolgens een onvoldoende binnenkrijgen, door het aankomen een zwak momentje krijgen en in één middag héél veel koekjes, chips, zure snoepjes en chocola naar binnen werken, en de selectiedans dansen alsof je leven ervan af hangt en op één danser na niet doorkomen. Gevolg: Een halfjaar oefenen voor hooguit 3 minutes of fame.

Het zijn geen wereldschokkende zaken,  maar zoals ik al zei: stress, je best doen en dingen zoals hardlopen en bloggen opzij zetten en teleurstellende resultaten – ook op álle vlakken – terugkrijgen, is niet iets waar ik heel vrolijk van word.

Droom

Ooit hè, ooit zal ik ik de straten trotseren gehuld in een Burberry trenchcoat, met een Ray Ban aviator op mijn neus die me tegen de straling van mijn grote vriend, de heer Zon, beschermt. Mijn zeer geliefde sleehakken van de Schoenenreus zullen verruild worden voor een paar zwarte, à la stylish but sophisticated Louboutins – die mij het troittoir over doen laten schríjden.
Ik zal fluitend naar mijn werk gaan – een tijdschrift of krant waar er zo snel stukjes uit me zullen komen als dat er een reep hazelnootchocola in mijn mond kan verdwijnen. Het liefst breng ik een paar avonden per week nog hockeyend of hardlopend door. Een hoog, licht appartement erbij, et voilà, het plaatje van mijn droomtoekomst is compleet.

Ik weet al een tijdje dat ik de journalistiek in wil – stukjes schrijven, doen wat ik leuk vind. Door de studiebeurs in Groningen die ik vorig jaar bezocht dacht ik dat communicatiewetenschappen de studie was die het dichtst bij mijn wens – een journalistieke opleiding op universitair niveau – in de buurt kwam. Na een uurtje boekjes kijken en sites doorklikken kwam ik er echter toch achter dat het niet helemaal was wat ik voor ogen had. Wél vond ik een andere studie die precies bood wat ik wilde. Ik zie mezelf over een jaar of twee beginnen aan een bachelor media en cultuur, om mijn studie vervolgens af te ronden met een master journalistiek en media – de naam alleen al geeft me de kriebels.

Helaas zal ik eerst nog twee jaar het leven van een middelbare scholier moeten leven bestaande uit vijf schooldagen van gemiddeld zes uur per dag, één middagje dansen, één middagje hockeyen, twee avonden trainen en drie avonden werken. Daarnaast moet ik nog huiswerk inplannen en hopen dat het weer en mijn fysieke gesteldheid meewerken om een hardlooprondje te doen. Stukjes schrijven schiet er helaas een beetje bij in.  Het levert dan wel wat stress, maar ik vind het lekker gaan de laatste tijd. Maar dagdromen blijft altijd leuk, dagdromen over bovenstaand leventje.

Sneak preview

Winkelmandje

Ik vertelde al over de high-waist legging (linksonder) die ik vorige week had besteld. Dezelfde week heb ik ook zitten kwijlen bij de Forever21. Het resultaat? Een winkelmandje gevuld met een oranje/rode top met print, een grijze top met een hart van studs, geweldige shorts met Amerikaanse print (zo noem ik het maar) en een oranje kanten top. Ik ben een vrolijk meisje!

Day changing fact

De Zalando reclames zijn al sinds de eerste keer dat de beeldbuis ze naar mijn hersenen zond in mijn geheugen gegrift – een negatief iets, wat jullie vast wel zullen begrijpen, want die dingen zíjn me toch een partij verschrikkelijk. Toch begon mijn kledinglievende meisjeshart behoorlijk wat sneller te staan toen ik hoorde dat ze bij deze – toen nog voor mij beruchte – webshop gratis verzend- en retourkosten hadden. Een combinatie van factoren (lees: geen dag vrij hebben om te winkelen tot midden april en zelf nauwelijks goedpassende kleding meer hebben) zorgde ervoor dat ik niet aarzelde en gelijk een kijkje nam. Ik moet zeggen: een kledingparadijs ging voor mij open, en hoewel mijn eerste optie uitverkocht was in mijn maat gooide ik virtueel met veel liefde een hoge taille broek en wijd wit shirt (mét bolletjes, ook nog wel) in mijn winkelmandje.

Ik wachtte, en wachtte, en wachtte en begon de Zalando stiekem al een beetje te vervloeken – waar blijft ten slotte die binnen 2 tot 3 werkdagen in huis belofte als je de derde dag na schooltijd thuis komt en er nog stééds geen oranje pakketje op je te wachten ligt? Hoewel ik vrolijk opstond door die vele zonnestralen die mijn kamer binnenkwamen, was mijn dag er al niet beter op geworden door een verprutste toets, cijfers die ik na drie weken nog steeds niet binnen heb gekregen en leraren die niets voor je willen doen – dat die bestelling nog steeds niet op de deurmat lag maakte me niet veel vrolijker, zul je wel begrijpen.

Om half 4 leek het echter alsof er een bom vol optimisme insloeg toen mama de magische woorden ‘je pakketje is er!’ naar boven riep. Spríntend ging ik naar beneden natuurlijk, en guess what? Het zat als gegoten en opeens was mijn dag helemaal goed.

Mijn enthousiasme tipt dan misschien nog niet aan dat van de Zalando reclames, maar het komt in de buurt, toch?